Hangi Laiklik

“Demokrasi, özgürlükleri yalnız kendisi için istemek, yalnız kendisi için kullanmak demek değildir. Bunu bir anlayabilsek rahatlayacağız.”
– Attilâ İlhan

İÇİNDEKİLER

‘Önsöz’ yerine

‘Tahta At’ın Gizli İşlevi

Batı’yı Asıl Ürküten Ne?

‘Yozlaşma Nasıl Başlar’

‘Kemalist Kime Derler’

‘Gazi’yi Neden Sevmezler?

‘Yükselen Değerler’ Masalı

‘Kızımız Haç Taşıyor…’

‘Refah’ın Çıkmazı

‘Laiklik’te Çifte Standart

‘Siyasi İslam’ Neden Başarısız?

‘Önsöz’ yerine…

NEFES NEFESE

Yahu, özlemişim’

O yanardöner söyleşilerin anaforunda, kafa kafaya verip, nasıl da kaybolurduk. Ne günlerdi onlar!

1965, Paris’ten henüz dönmüşüm. İzmir: Şarap rengi güneş, bağıra çağıra Körfez’e yıkılır; şehrin camlarındaki olanca aydınlığı, vahşi bir şehvetle alıp giderdi. Edebiyat henüz ölmemiş, resim iştahsız; Yeşilçam başına geleceklerden habersiz, yerden alıyor gökte yiyor; çünkü televizyon yok, ama transistorlu el radyolarında, Türkçe hafif Batı müziği patlaması: Hümeyra, Barış, Selda, ve Berkant ortalığı kırıp geçiriyorlar…